Verslagen

Impressie van het scholenwerk op het Herman Jordan Lyceum te Zeist

Er branden twee kaarsen in T4, een lokaal in de talengang. Twee kaarsen die een drietal lessen over het werk van Amnesty International belichten, twee kaarsen die een symbool vormen van een oud chinees gezegde:
‘Het is beter een kaars aan te steken dan de duisternis te vervloeken.’

Een vraag op de groepsouderavond was, wat het werk van een onafhankelijke organisatie die zich inzet voor de afschaffing van de doodsstraf, elke vorm van marteling wil stoppen en iedereen overal recht op een eerlijk proces wil geven met de studielessen van de derde klas te maken heeft?
Het is toch de bedoeling dat de leerlingen zich in deze lessen buigen over hun profielkeuze? De keuze van een profiel op school en bepaalde mensenrechten hebben echter raakvlaken, zoals aan het eind van dit stukje duidelijk moge worden.

In de eerste les vindt er een introductie plaats. Hoeveel mensenrechten zijn er eigenlijk? (30)! Wanneer werd de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens door de Verenigde Naties aangenomen? (1948). En hoeveel leden zijn er over de hele wereld? (2.2 miljoen!). Vooral het mensenrecht nummer 24 ‘Iedereen heeft recht op rust en vrije tijd’ wordt met applaus door de leerlingen ontvangen!

Maar na het zien van de documentaire The story of Marcus Houston, waarin een Afro- Amerikaanse 15-jarige scholier in Denver/ Colorado, naar een dansfeest gaat met zijn vrienden, door een overmacht aan blanke politie zonder reden brutaal in elkaar geslagen wordt, volgt een verhitte discussie over racisme, geweld en rechteloosheid. Het wordt de leerlingen duidelijk dat Amnesty zich niet enkel inzet voor bijvoorbeeld de kindsoldaten in Rwanda maar dat zij ook deze scholier in Amerika helpt om zijn stem te laten gelden.

In de tweede les zien de leerlingen een documentaire over Birma, het vergeten land in Zuidoost Azië, waar alle media geweigerd worden en waar met verborgen camera’s de opstand van de boeddhistische monniken tegen de junta gefilmd wordt.

‘Mijn leraar is de vrije gedachte’, zegt de voormalige abt van een groot klooster. Hij moest drie jaar dwangarbeid doorstaan omdat hij giften van de militairen weigerde. Maar ook Aung San Suu Kyi komt in beeld, deze dappere Birmese vechtster voor de democratie, die in 1991 de Nobelprijs voor Vrede ontving. Zelf kon ze bij die uitreiking niet aanwezig zijn, het militaire regime heeft haar sinds 1989 onder huisarrest geplaatst. Gelukkig is er ook goed nieuws: een Birmese journalist is na negentien jaar hechtenis door de inspanningen van Amnesty recentelijk vrijgekomen.

De leerlingen zijn geraakt en de lopende handtekeningenactie van Amnesty voor een studente die een paar weken geleden gearresteerd werd omdat zij haar mening in Birma vrij uitte, wordt veelvuldig ondertekend.

In de derde les spelen we het spel Reality Check. Tafels aan de kant, de stoelen in een kring. Op elke stoel ligt een folder van de mensenrechten en een kaart om op te schrijven. Er is een middenstip waar twee leerlingen rondom een voorgegeven thema een discussie voeren. Binnen vier minuten moet men met hulp van de groep in een vreemde rol kruipen, strijdbaar zijn en overtuigende argumenten voortbrengen. De onderwerpen zijn discriminatie, vrijheid van meningsuiting en veiligheid.

Twee leerlingen kruipen in de rol van Carla en Susanne. De situatie is:
Carla moet haar profiel kiezen. Ze wil bouwkundige worden. Dat kan ze het beste met profiel NT. Maar Susanne, haar vriendin, probeert haar over halen om CM te kiezen. Techniek is toch iets voor jongens, zegt ze.
Susanne wil CM doen. Ze wil graag dat haar vriendin Carla met haar meedoet. Maar Carla wil NT kiezen. Dat vindt ze ongezellig! En ze snapt ook niet wat een meisje met NT moet. Technische vakken zijn toch voor jongens?!

De leerlingen leven zich helemaal uit in de dialoog en zo krijgt het begrip discriminatie op basis van geslacht plotseling een gezicht in een klas. De profielkeuze wordt even vanuit een heel ander en verfrissend perspectief benaderd.

Ter afsluiting gaat iedere leerling uit de mensenrecht folder het voor hem/haar belangrijkste mensenrecht op de kaart schrijven of tekenen en er wordt een klassenfoto gemaakt. En het toeval wil dat het juist de week van de landelijke collecte is, dus de collectebus staat ook op de foto!

Ik heb met veel plezier deze lessen als scholenwerkster voor Amnesty gegeven. Ook ik moest in een andere huid kruipen en dat was even wennen als docente Duits! Uit de leerlingenenquête zal blijken hoe de leerlingen deze speciale lessen ervaren hebben.

De lessen werden gegeven door Gabrielle Bruhn die ook deze impressie schreef.

Vlammen voor de Vrijheid!

Lees hier het verslag van de activiteiten uit de regio Flevopolder/Noord-Holland/Utrecht omtrent deze actie.

Handtekeningen voor ambassade Eritrea

Amnesty International en Tweede Kamerlid Joël Voordewind (Christenunie) overhandigden op 18 september 2008 de eerste duizend handtekeningen voor de vrijlating van drieduizend gewetensgevangenen in Eritrea aan de ambassade in Den Haag. Hoewel het bezoek was aangekondigd, bleken de ambassadeur en de politiek adviseurs niet aanwezig. Een vertegenwoordiger nam de eerste duizend handtekeningen in ontvangst en meldde dat de ambassadeur vanaf maandag beschikbaar zou zijn voor een gesprek. Klik hier voor het fotoverslag en klik hier voor meer informatie over deze actie. Tijdens de handtekeningenaktie van Amnesty Zeist werden op 4 oktober j.l. op de markt ruim 200 handtekeningen opgehaald. Een knap resultaat van de twee vrijwilligers die dit in een kleine twee uur voor elkaar kregen!

Amnesty op Belcour

Sinds augustus 2005 is Amnesty Zeist iedere eerste zaterdag van de maand met een stand aanwezig op Belcour. Bij de stand wordt actie gevoerd voor bijvoorbeeld de vrijlating van Al Mansouri, de uit Iran afkomstige Nederlander die vanwege zijn politieke overtuiging vastzit in Iran en de Chinese journalist Shi Tao, die in China vastzit vanwege het verzenden van een politiek getinte e-mail. Ook wordt actie gevoerd tegen meer algemene onderwerpen, zoals discriminatie en geweld tegen vrouwen. Bezoekers wordt gevraagd de acties te steunen door het zetten van hun handtekening. De opgehaalde handtekeningen worden verzonden naar de autoriteiten van het betreffende land. Bij de stand kun je ook informatie krijgen over het werk van Amnesty en de mogelijkheid actief te worden. Ook kun je er kaarten en kaarsen van Amnesty kopen.